w jakiej kolejności czytać Pismo Święte?

Dzisiaj o kolejności czytania ksiąg Pisma Świętego.


Uwaga pierwsza i raczej na „nie”, otóż nie zaczynamy czytania od ostatniej Księgi czyli od Apokalipsy wg. Św. Jana. Nie polecam też czytania „ciurkiem” – jak leci rozpoczynając od Księgi Rodzaju, bo po dotarciu do Księgi Liczb i Powtórzonego Prawa zniechęcimy się bardzo szybko.  Od czego więc zacząć?

Radzę zacząć od Ksiąg Nowego Testamentu w następującej kolejności:

Najpierw Ewangelia wg. św. Łukasza. A to dlatego, że Łukasz pisze w sposób bardzo prosty i -mówiąc językiem dzisiejszym- „reporterski. On po Prostu zdaje sprawę z tego co sam się dowiedział w sposób jak najbardziej obiektywny i faktograficzny.

W drugiej kolejności czytamy Ewangelię wg. św. Mateusza – myśl przewodnia całej Ewangelii sprowadza się do tezy następującej: w osobie, w życiu, w czynach i w nauce Jezusa urzeczywistniły się wszystkie proroctwa mesjańskie Starego Testamentu. Jezus jest Mesjaszem, a założony przez Niego Kościół – to prawdziwe królestwo mesjańskie.

Kolejna księga to Ewangelia wg. św. Marka – Marek jest typowym świadkiem, który opowiada zwięźle, realistycznie, językiem niewyszukanym, to co sam widział i słyszał.

I dopiero po tych trzech Ewangeliach synoptycznych czytamy Ewangelię wg. św. Jana – Autorowi czwartej Ewangelii chodziło przede wszystkim o to, by czytelnicy jego pisma uwierzyli w Jezusa Chrystusa i zasłużyli sobie w ten sposób na życie wieczne (J 20,31). Można też przyjąć, że czwarta Ewangelia była swoistą apologią Chrystusa.

Zwieńczeniem czterech Ewangelii czyli historii Jezusa Chrystusa i Jego nauczania jest historia pierwotnego Kościoła czyli Księga Dziejów Apostolskich. Autor św. Łukasz zamierzał dać czytelnikowi obraz najpierwotniejszych dziejów Kościoła, urzeczywistnienie słów pożegnalnych Chrystusa: „Będziecie moimi świadkami… po krańce ziemi” (Dz 1,8).

Po przeczytaniu ksiąg historycznych Nowego Testamentu czyli Ewangelii i Dziejów Apostolskich jesteśmy gotowi do czytania:

albo albo
a – Ksiąg dydaktycznych Nowego Testamentu czyli Listów Apostolskich:

Listy Pawła:

1.         List do Rzymian
2.         1 List do Koryntian
3.         2 List do Koryntian
4.        List do Galatów
5.         List do Efezjan
6.        List do Filipian
7.         List do Kolosan
8.        1 List do Tesaloniczan
9.        2 List do Tesaloniczan
10.       1 List do Tymoteusza
11.       2 List do Tymoteusza
12.       List do Tytusa
13.       List do Filemona

Listy katolickie

1.         List do Hebrajczyków
2.         List św. Jakuba
3.         1 List św. Piotra
4.        2 List św. Piotra
5.         1 List św. Jana
6.        2 List św. Jana
7.         3 List św. Jana
8.        List św. Judy

b – Ksiąg historycznych Starego Testamentu czyli:

Pięcioksiąg (Pentateuch)

1.         Księga Rodzaju
2.         Księga Wyjścia
3.         Księga Kapłańska
4.        Księga Liczb
5.         Księga Powtórzonego Prawa

Inne księgi historyczne

1.         Księga Jozuego
2.         Księga Sędziów
3.         Księga Rut
4.        1 Księga Samuela
5.         2 Księga Samuela
6.        1 Księga Królewska
7.         2 Księga Królewska
8.        1 Księga Kronik
9.        2 Księga Kronik
10.       Księga Ezdrasza
11.       Księga Nehemiasza
12.       Księga Tobiasza
13.       Księga Judyty
14.       Księga Estery
15.       1 Księga Machabejska
16.      2 Księga Machabejska

Kontynuacją mogą być Księgi Dydaktyczne Starego Testamentu

1.         Księga Hioba
2.         Księga Psalmów
3.         Księga Przysłów
4.        Księga Koheleta
5.         Pieśń nad Pieśniami
6.        Księga Mądrości
7.         Mądrość Syracha (Eklezjastyk)

I z kolei Księgi Prorockie

Prorocy więksi
1.         Księga Izajasza
2.         Księga Jeremiasza
3.         Lamentacje
4.        Księga Barucha
5.         Księga Ezechiela
6.        Księga Daniela

Prorocy mniejsi
1.         Księga Ozeasza
2.         Księga Joela
3.         Księga Amosa
4.        Księga Abdiasza
5.         Księga Jonasza
6.        Księga Micheasza
7.         Księga Nahuma
8.        Księga Habakuka
9.        Księga Sofoniasza
10.       Księga Aggeusza
11.       Księga Zachariasza
12.       Księga Malachiasza

Dopiero po tym przygotowaniu czytamy Apokalipsę wg. Św. Jana
Bardzo zachęcam do czytania -na początku każdej księgi- wstępu, czy to w Biblii Tysiąclecia czy w edycji wydawnictwa Św. Pawła
No i życzę „zaprzyjaźnienia” się z Pismem Świętym czyli ze Słowem Bożym.

W okresie Wielkanocnym zamiast „Anioł Pański…” odmawiamy:

Tempore Paschali

V. Regina caeli, laetare, alleluia:
R. Quia quem meruisti portare, alleluia.
V. Resurrexit sicut dixit, alleluia.
R. Ora pro nobis Deum, alleluia.

Gaude et laetare, Virgo Maria, Alleluia,
R. Quia surrexit Dominus vere, alleluia.

Oremus: Deus qui per resurrectionem Filii tui, Domini nostri Iesu Christi, mundum laetificare dignatus es: praesta, quaesumus, ut per eius Genetricem Virginem Mariam, perpetuae capiamus gaudia vitae. Per eundem Christum Dominum nostrum. Amen.

 

Tydzień Miłosierdzia

W dniach 23-29 kwietnia 2017 r. przeżywamy w Kościele w Polsce 73. Tydzień Miłosierdzia. W tym roku przebiega on pod hasłem: „Idźcie i głoście”.

Tydzień Miłosierdzia jest kontynuacją inicjatywy, podjętej w 1937 r. podczas spotkania dyrektorów diecezjalnych Caritas, zorganizowania Dni Miłosierdzia, obchodzonych pierwotnie w październiku. Od 2013 roku początek Tygodnia Miłosierdzia przypada w Niedzielę Bożego Miłosierdzia. Jest to jednocześnie dzień patronalnego święta Caritas w Polsce.

Decyzją Episkopatu Polski ofiary zbierane do puszek w dniu 23 kwietnia 2017 r. w kościołach w całej Polsce, będą przeznaczone na pomoc dla ofiar wojny w Syrii.

Celem Tygodnia Miłosierdzia jest przede wszystkim formacja – budzenie wrażliwości na potrzeby bliźnich: chorych, samotnych, bezrobotnych, bezdomnych i prześladowanych. Obchody są okazją do głębszej refleksji na temat miłosierdzia czynionego na co dzień, służą także prezentacji pracy, jaką różne organizacje charytatywne wykonują na polu pomocy charytatywnej i są zachętą do aktywnego włączania się w dzieła miłosierdzia… [www.caritas.pl]

02 kwietnia – V Niedziela Wielkiego Postu

Radykalna logika Ewangelii

Jak ciężko jest – może nawet nie zrozumieć – ale przyjąć i zaakceptować, a jeszcze trudniej wcielić w życie słowa dzisiejszej Ewangelii? Jakże trudno tak naprawdę uwierzyć, że kto chce zyskać swoje życie musi je stracić, że ziarno musi obumrzeć, aby wydać plon? Taka logika kłóci się z naszym zdrowym rozsądkiem, bo któż z nas chce umierać, któż zgodziłby się stracić życie, aby je zyskać, albo kto jest gotów uczyć się posłuszeństwa w cierpieniu, w wyrzeczeniu i zaparciu się siebie? (por. Mt 16, 24; Mk 8, 34; Łk 9, 23)

Niestety, tak właśnie wygląda radykalna logika Ewangelii, która szokuje i drażni dzisiejszego człowieka. Powoduje, że tak niechętnie i z takimi oporami słuchamy słów Chrystusa, szczególnie tych z dzisiejszej perykopy ewangelicznej. A przecież Bóg nie chce nas ani terroryzować, ani czynić z nas męczenników. Nie traktuje przecież umartwienia i abnegacji, jak jakiegoś ekstremalnego sportu. Nie czerpie przyjemności z cierpienia i nie chce śmierci, bo jej nie stworzył (por. Mdr 1, 13-14). Skąd więc tak radykalne wymagania i tak „nieludzkie” zalecenia? Po co Chrystus mówi o tym wszystkim w kontekście „uwielbienia Syna Człowieczego?” Jakimże uwielbieniem może być śmierć krzyżowa?

Image result for łazarz

Wszystko to wydaje się nie do zrozumienia i nie do przyjęcia bez Zmartwychwstania. Cała logika Ewangelii byłaby absurdalna i nie do zaakceptowania jeśliby Chrystus nie zmartwychwstał (por. 1 Kor 15, 14). Tylko zmartwychwstanie stawia te wszystkie „nieludzkie” wymagania i zalecenia w zupełnie innym świetle. Bo Chrystus wywyższony na krzyżu i zmartwychwstały zadaje kłam logice śmierci i przyciąga wszystkich do sobie, czyli… wprowadza do życia wiecznego.

więcej materiałów TUTAJ

kazanie pasyjne na V Niedzielę Wielkiego Postu

V Niedziela Wielkiego Postu (Msza do wyboru)

Oto otwieram wasze groby…

Proroctwo Ezechiela spełnia się w sposób dosłowny w dzisiejszej Ewangelii, kiedy Jezus każe Łazarzowi wyjść z grobu. Ale jest to nadal tylko zapowiedź tego, co ma się dokonać przy końcu czasów, kiedy wszystkie groby zostaną otwarte i Chrystus przywróci do życia nasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w nas Ducha (por. Rz 8, 11). Wizja proroka Ezechiela spełnia się ostatecznie w apokaliptycznej wizji nowego Jeruzalem (por. Ap 7, 4-10; 14, 1-5; 20, 12-15), gdzie niezliczone tłumy tych, którzy powstali z martwych i których groby zostały otwarte, oddają hołd Bogu w liturgii Nowej Jerozolimy.

Ciało, które prowadzi do śmierci (por. Rz 7, 24) i Duch, który ożywia (por. J 6,  63), to dwa bieguny, pomiędzy którymi rozpięty jest sens dzisiejszych czytań. Jest to zarazem przesłanie całego Wielkiego Postu, w czasie którego powinniśmy dostrzec tę głęboką prawdę, że – jak mówi św. Paweł (por. Rz 8, 5-6) – ci, którzy żyją według ciała dążą do tego co chce ciało, a ciało prowadzi do śmierci, dążność zaś Ducha prowadzi do życia i pokoju. Chrystus, który jest Panem życia i śmierci, ma moc przywrócić nam – utracone przez – grzech życie wieczne, o ile tylko pozwolimy działać Duchowi i uwierzymy Chrystusowi, że On jest pogromcą śmierci. To właśnie zapowiada Jezus w Ewangelii, zwracając się do Marty przy grobie jej brata.

To napięcie między ciałem i jego pragnieniami, a duchem pojawia się zresztą dosyć często na kartach Pisma Świętego (por. Pwt 11, 26; Mt 26, 41; Ga 5, 17), a w sposób bardzo dramatyczny pisze o tym św. Paweł, wołając z bólem: Nieszczęsny ja człowiek! Któż mnie wyzwoli z ciała, co wiedzie ku śmierci? i udziela jednocześnie odpowiedzi: Dzięki niech będą Bogu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego (por. Rz 7, 24). Bo to Jezus Chrystus jest Zmartwychwstaniem i Życiem (por. J 14, 6), tym który wyzwala od śmierci.

Warto więc dzisiaj zapytać siebie: Czy żyję według ciała, które prowadzi do śmierci, czy według Ducha, który ożywia?

Image result for otwieram wasze groby