pod sztandarami nowej cywilizacji …

W ciągu tylko dwóch lat Rewolucji Francuskiej zginęło 6-krotnie więcej ludzi, niż w ciągu 300 Hiszpańskiej Inkwizycji? W imię tych samych ideałów Francuskiej Rewolucji „wolności, równości i braterstwa” i pod sztandarami nowej cywilizacji rewolucjoniści hiszpańscy w ciągu trzech lat (1936-1039) wyrżnęli ponad 400 tysięcy ludzi, Meksykańscy wyzwoliciele ludu, w latach 1900-1920 wymordowali ponad 2 miliony chrześcijan, a radzieccy dobroczyńcy ludzkości, mają na sumieniu 80 milionów ludzkich istnień. I to tylko dlatego, że nie chcieli oni uznać „przodującej roli narodu”. Niech panowie z SLD i pociotecznych partii nie zapominają o swoim pochodzeniu.

Reklamy

degeneracja społeczeństw, czyli …

Kilka „ładnych” określeń wpadło i ostatnio w oko 🙂

cywilizacja psich odchodów … w Brukseli służby miejskie wywożą codziennie 16 ton psich ekskrementów.
pluszowa cywilizacja … gdzie każdy jasny i klarowny sąd jest uznawany za zamach na człowieka
cywilizacja śmieci i odpadów … średniowiecze pozostawiło po sobie katedry. Nasza cywilizacja pozostawi po sobie góry śmieci!

czy naprawdę jesteśmy niewinni?

Całe społeczeństwa żyją w luksusie i dobrobycie, hołdując konsumpcyjnemu stylowi życia i nawet nie zdają sobie sprawy z tego, że bardo często ich dobrobyt jest wynikiem głębokiej niesprawiedliwości w podziale dóbr ziemi, że ich luksus jest efektem monopolistycznej i mocarstwowej polityki państw w których żyją. Czy naprawdę ludzie żyjący w tych społeczeństwach i zużywający bezsensownie ogromne ilości dóbr naturalnych są niewinni?

Dla przykładu warto przypomnieć kilka faktów:

Według danych statystycznych ONZ w roku 2005 żyło na świecie ponad 1 miliard ludzi, którzy mieli na swoje codzienne wyżywienie zaledwie 1 dolar dziennie, kolejne 2,8 mld walczyło o przeżycie za 2 dolary dziennie.

Co 3,6 sek. umiera na świecie z głodu jeden człowiek, a co 1 min. kobieta w ciąży lub rodząca. Co roku umiera z głodu 11 milionów dzieci (to jest prawie 1/3 Polski). Większość z tych dzieci umiera przed 5 rokiem życia.

Ponad 2,8 miliarda ludzi nie ma dostępu do podstawowych urządzeń sanitarnych, a ponad 1 miliard dostępu do czystej wody.

W Europie i Azji Środkowej (w krajach postkomunistycznych) 93 miliony osób żyje za 2,15 dol. na dzień, a 17 milionów za 1,08 dol. dziennie.

Kraje bogate przekazały na pomoc dla krajów rozwijających się zaledwie 0,25% swojego produktu narodowego, wydając jednocześnie na zbrojenia ponad 3,5% (Polska prawie 2%).

A jednocześnie, jak podaje strona Koszty wojny w Iraku na 25 stycznia 2006 roku wynosiły:

236,293,761,030 $

236 miliardów
293 miliony
761 tysięcy
30 dolarów
.

Te pieniądze wystarczyłyby na globalny program walki z głodem na całym świecie na 9 lat …

Ciekawa jest też tabela zestawiająca wielkość niektórych wydatków we współczesnym świecie w miliardach dolarów rocznie:

Zbrojenia na świecie – 780 mld
Narkotyki – 400 mld
Alkohol (tylko w Europie) – 105 mld
Papierosy (tylko w Europie) – 50 mld
Rozrywki i wypoczynek (tylko w Japonii) – 35 mld
Pożywienie dla piesków i kotków w USA i w Europie – 17 mld
Zaspokojenie głodu na świecie – 13 mld
Zużycie perfum w USA i w Europie – 12 mld
Na lody w Europie wydaje się – 11 mld
Zapewnienie dostępu do wody dla wszystkich ludzi na świecie – 9 mld
Zakup kosmetyków tylko w USA – 8 mld
Zapewnienie wszystkim dzieciom na świecie podstawowej edukacji – 6 mld

Czy naprawdę jesteśmy niewinni?

Convincing the world of sin …

Mówić w dzisiejszym świecie o grzechu jest bardzo niemodne i nie na czasie. To prawie, jak wpuszczenie słonia do sklepu z porcelaną …. A jednak Papieże ośmielają się o tym mówić.

“For the followers of the „enlightened agenda”, the Pope becomes persona non grata when he tries to convince the world of human sin. Objections of this sort conflict with that which Saint John expresses in the words of Christ, who announced the coming of the Holy Spirit who „will convince the world in regard to sin” (cf. Jn 16:8). What else can the Church do? Nevertheless, convincing the world of the existence of sin is not the same as condemning it for sinning. „God did not send his Son into the world to condemn the world, but that the world might be saved through him.” Convincing the world of sin means creating the conditions for its salvation. Awareness of our own sinfulness, including that which is inherited, is the first condition for salvation; the next is the confession of this sin before God, who desires only to receive this confession so that He can save man. To save means to embrace and lift up with redemptive love, with love that is always greater than any sin. In this regard the parable of the prodigal son is an unsurpassable paradigm.

from: “Crossing the Threshold of Hope” of John Paul II, p.34-35

The loss of the sense of sin stems from the loss of the sense of God, says Benedict XVI.

„Where God is excluded from the public forum, the sense of offense against God — the true sense of sin — dissipates, just as when the absolute value of moral norms is relativized the categories of good or evil vanish, along with individual responsibility.”

The Holy Father made his observation today when addressing bishops from the Western Catholic Conference of Canada, who were making their five-yearly visit to the Vatican.

Benedict XVI continued: „When the need to seek forgiveness and the readiness to forgive are forgotten, in their place a disturbing culture of blame and litigiousness arises.”

to follow on: Zenit

jak pomóc celibatowi …

Wielu księży jest nadmiernie obarczonych obowiązkami duszpasterskimi i różnoraką ilością zajęć. Są przemęczeni i nie mają czasu lub chęci, aby czynić miejsce na modlitwę osobistą i refleksję nad słowem Bożym. Zapracowany i zmęczony Mojżesz posłuchał dobrej rady i dobrał sobie współpracowników do swej posługi kapłańsko-pasterskiej. Miał więcej czasu, aby czynić to co najważniejsze i stawać do rozmowy z Bogiem (por. Wj 18,14-27). Jakże szybko i często umyka nam z pola widzenia doświadczenie Kościoła pierwszych chrześcijan, kiedy to Piotr z Apostołami zauważył przy zwiększającej się liczbie chrześcijan i obowiązków administracyjno-charytatywnych potrzebę zaangażowania zespołu wspomagającego tę działalność, a sam wraz z dwunastoma oddał się bardziej posłudze słowa i modlitwie (por. Dz 6,1-7). Postawa Mojżesza, a przede wszystkim Piotra, ustanawiającego 7 diakonów w pierwotnej wspólnocie to model dla każdej parafii, aby obok kapłana były osoby, oddane Bogu, gotowe do współpracy i zaangażowania w różnych wymiarach życia parafii, w szczególności ekonomiczno-administracyjnej i charytatywnej, a także pastoralno-katechetycznej.