Apel na rzecz Praw i Godności Osoby Ludzkiej i Rodziny

Apel ten można podpisać TUTAJ

My, obywatele państw członkowskich Organizacji Narodów Zjednoczonych, w roku sześćdziesiątej rocznicy uchwalenia Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, przyjętej i proklamowanej przez„Rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ 217 A (III) z 10 grudnia 1948 r.”

Zauważając, iż:

Deklaracja wyznacza wspólny standard, do którego dążyć powinni wszyscy ludzie i wszystkie narody,

Zdając sobie sprawę, iż:

Prawa człowieka, godność, wolność, równość, solidarność i sprawiedliwość składają się na duchowe i moralne dziedzictwo, na którym oparta jest wspólnota narodów,

Zwracamy uwagę, iż:

Odpowiednie uznanie należy się:

1. Prawu do życia każdej istoty ludzkiej, od poczęcia do naturalnej śmierci, prawu każdego dziecka do bycia poczętym, narodzonym i wychowanym w rodzinie, zbudowanej na małżeństwie kobiety z mężczyzną, będącej naturalną i podstawową komórką społeczeństwa,

2. Prawu każdego dziecka do bycia wychowanym przez jego rodziców, którzy mają pierwszeństwo i podstawowe prawo do wyboru rodzaju nauczania, którym objęte będą ich dzieci.

Wzywamy zatem:

Wszystkie rządy do interpretowania Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka prawidłowo, tak aby:

Każdy człowiek miał prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa swej osoby
(Artykuł 3).

Mężczyźni i kobiety, bez względu na jakiekolwiek różnice rasy, narodowości lub wyznania, mieli prawo po osiągnięciu pełnoletności do zawarcia małżeństwa i założenia rodziny
(Artykuł 16).

Rodzina była naturalną i podstawową komórką społeczeństwa i miała prawo do ochrony ze strony społeczeństwa i państwa (Artykuł 16).

Matka i dziecko mieli prawo do specjalnej opieki i pomocy (Artykuł 25).

Rodzice mieli prawo pierwszeństwa w wyborze rodzaju nauczania, którym objęte będą ich dzieci (Artykuł 26).

prawa człowieka ….

„W wielu kręgach intelektualnych na Zachodzie ciągle żywe jest przekonanie, że prawa człowieka są najdoskonalszym produktem myśli oświeceniowej, przede wszystkim Wielkiej Rewolucji Francuskiej. I że najświętszym dokumentem wynoszącym człowieka na piedestał jest francuska Deklaracja Praw Człowieka i Obywatela z 1789 roku. Rzeczywiście, nigdzie wcześniej na sztandarach nikt nie wznosił haseł, które człowieka stawiałyby w centrum. Jednak zwyczajną nieprawdą jest twierdzenie, że trzeba było czekać do tej „wyzwoleńczej” rewolty, żeby ktoś w końcu zauważył człowieka. Oświeceniową ideę praw człowieka poprzedzała wielowiekowa tradycja godności osoby ludzkiej (różnie nazywana w różnym czasie), wywodząca się z samej istoty judaizmu i przede wszystkim chrześcijaństwa. To według Biblii człowiek został stworzony na podobieństwo Boże.

To Psalmista zadziwia się wyjątkowością człowieka w przyrodzie, kiedy mówi do Boga: „wszystko złożyłeś pod jego stopy”. To Biblia mówi o Bogu, który stał się człowiekiem i człowieka zbawił na krzyżu. To chrześcijanin Paweł powiedział, że nie ma już Żyda i Greka, wolnego i niewolnika. To św. Augustyn i później św. Tomasz z Akwinu (w tym „ciemnym” średniowieczu) rozwinęli najpełniej koncepcję osoby ludzkiej i jej praw, bez których nie można budować żadnego porządku społecznego. Jednocześnie sam Kościół, w dokumencie Papieskiej Komisji Iustitia et Pax, przyznał już w XX wieku: „Nie można jednak powiedzieć, że na przestrzeni tego okresu dziejów myśl i działania Kościoła broniły i popierały prawa osoby ludzkiej w sposób dość jasny i zdecydowany”. No właśnie, dlaczego?”

za: Jacek Dziedzina – Nie deptać, proszę